مجتمع آموزشی وپرورشی امام خمینی تموغه

شیوه های تشویق و تنبیه :

تنبیه یا تشویق فرزند یا شاگرد باید براساس احساس مسوولیت باشد.

تمجید وتشویق:

به افراد کمک کنید تا به نهایت استعداد نهایی خود برسند. آنها را در حین عملکرد خوب غافلگیرکنید ودر همان لحظه آنها را تشویق کنید و این تشویق می تواند دستی برشانه زدن باشد بدین ترتیب دانش آموز حس می کند که معلم به او علاقه دارد و توفیق او را می خواهد و بعد از آن با خوشحالی چشمهایتان را با خوشحالی به کودک بدوزید و به او بگویید که چه کاری را خوب انجام داده است و احساستان را بگویید.

دانش آموز از این طرز رفتار معلم به چند دلیل احساس رضایت خاطر می کند و به نشاط می آید

 اول: این که می داند برای هر اجرا یا عملکرد خوب یک تمجید از آموزگار می گیرد.

دوم: اینکه چون کاری را که درست انجام داده است دقیقاً توسط معلم مشخص می شود پس حس می کند که معلم صادق و بی ریاست و به کار او کاملاً آشنا و وارد است.

یک معلم در امرتشویق باید منطقی باشد منطقی بدین معنی که حتی اگرعملکرد فرد در گوشه ای از کار رضایت بخش نباشد باز او را به خاطر انجام فقط یک کار خوب و مفید تشویق کند باید به افراد آموخت که خودشان برای خودشان باشند و در قبال هرکار خوبی که انجام می دهند خودشان را تمجیدکنند و احساس رضایت کنند. زیرا اگر انسان شیپورش را خودش ننوازد دیگران از آن به عنوان زباله دانی استفاده خواهند کرد.

توبیخ و تنبیه :

یک معلم باید ذات بخشایش داشته باشد یعنی در مواردی که سزاوار ترحم نیست ببخشد زیرا بخشش یعنی اینکه آدم بتواند فراتر از انتقام یا عدالت برود.

بعضی اوقات برای آنکه چیزی را خوب یاد بدهیم لازم است که کمی بی رحم باشیم و این درس بزرگ را می توان از حیوان بی زبانی مثل زرافه ی مادر گرفت که به محض تولد بچه اش لگدهای متناوبی به او می زند و هر بار او را به زمین می اندازد تا اینکه او را  وادار کند تا از زمین برخیزد. پس اولین درسی که زرافه برای بقاء در برابر موجودات زنده می آموزد این است که خیلی سریع از جا برخیزد.

یک معلم همچنان که تشویق و تمجید را سرلوحه کارش قرار می دهد باید به توبیخ نیز بها بدهد اما نه توبیخی که با کتک همراه باشد بلکه بدین گونه که لبخندی را که همیشه برچهره داشت بزداید وخیره به فرد یا افراد خطاکار نگاه کند و اشتباه را به رخ آنان بکشد و احساسش را از این اشتباه آنان بیان کند و به آنها بفهماند که چقدر عصبانی و ناراحت است و هر احساسی را که در مورد این اشتباه دارد خیلی روشن و صریح شرح دهد. البته این کارها نباید زیاد طولانی شود و با چند ثانیه سکوت فرصت دهد. تا آنچه که گفته است کاملاً جا بیفتد و بیشتر درک کنند.

سپس این سوال را مطرح کندکه آیا برایت یا برایتان جا افتاد که چه کار کرده ای ؟

بعد از طی این مراحل باید دوباره نگاه معلم مهربان شودو با رفتارش به آنها بفهماند که آنها را همیشه فردی شایسته و با صلاحیت می داند و بگوید که چون خیلی برایتان احترام قایل هستم و روی شما حساب می کنم از این کارتان عصبانی شدم .

وقتی عصبانی شدی خاموش باش ( مثل مرگ ) متواضع باش و کینه نداشته باش ( مثل خاک)

بخشش و عفو داشته باش ( مثل دریا )

اگر می خواهی دیگران خوب باشند خودت خوب باش ( مثل آینه )